این دره خودش را دو بار فروخت: نخست همچون بهشت، سپس همچون دارایی. باغداران میوه چنان مکرر ورشکست می‌شدند که بسته‌بندی‌ها پول رایج خودشان را چاپ می‌کردند؛ وقتی میوه مُرد، تبلیغ شد آفتابِ بازنشستگی؛ وقتی بازنشستگان چیدن‌کاران را از قیمت انداختند، تبلیغ شد آپارتمان‌های کنار دریاچه. هر پرده به همان شکل پایان یافت، با کسانی که کار می‌کردند و دورتر و دورتر از آب زندگی می‌کردند.

تاریخ کوییر در سراسر آن تنیده است: سالن‌های رقص با شب‌های غیررسمی، شبکه‌های دوستی که همزمان فهرست مسکن بودند، صحنه‌ای که با مفید و آرام بودن دوام آورد تا روزی که دیگر نیازی نبود.

افشای کامل، با حروف درشت: منبع مالی این مجله Riposte Laboratories است، یک بنگاه اهل Kelowna که با قالب‌ریزی تزریقیِ پلاستیک بازیافتی و برق ماژولارِ سلول‌های بازیافتی به جنگ زباله می‌رود. آنچه اینجا می‌سازیم را در همین صفحات، با همان صدای بلندِ بقیه، به اشتراک می‌گذاریم.

قرارداد، مکتوب: آزمایشگاه هزینه چاپخانه را می‌دهد و دو صفحه می‌گیرد. سردبیران به خوانندگان پاسخگو هستند، نه به تأمین‌کننده مالی. اگر روزی این تغییر کند، صفحه رنگ‌آمیزی خبرت می‌کند.